Wówczas półka prawdopodobnie rozpadnie się, a prędkość spływu lodu z kontynentu do oceanu wzrośnie. Tym samym także ten sektor czoła Lodowca Thwaites zacznie zrzucać do oceanu wielkie ilości masy w postaci gór lodowych. Więcej o tych badaniach dowiesz się z materiału video z konferencji prasowej zespołu ITGC. Dźwięki wody i przyrody. Nasza planeta Ziemia jest wyjątkowa, bo posiada bardzo dużo wody. Wody tworzą ogromne oceany i morza, płyną w rzekach, utrzymują się w glebie, dając życie drzewom, kwiatom i zwierzętom. Woda znajduje się też w naszej atmosferze. Gromadzi się między innymi w_chmurach, by spaść w postaci deszczu. Jeśli chodzi o wodę z kranu dużo zależy od miasta, w którym mieszka kobieta. W niektórych z nich kranówka w ogóle nie nadaje się do picia, tym bardziej dla kobiet w ciąży. Należy też pamiętać, że woda z kranu często zawiera substancje, których w butelkowanej wodzie jest mniej albo nie ma ich wcale np. metale ciężkie. Jeśli planujecie urlop na Malcie i w czasie wakacji chcecie pić wodę z kranu to picie wody z kranu na Malcie będzie bezpieczne. Lokalne władze przekonują, że woda jest w pełni bezpieczna. Warto jednak pamiętać o kilku kwestiach związanych z wodą z kranu na Malcie. Malta to niewielki archipelag wysp na których deszcze nie są zbyt Dzięki zawartości substancji huminowych czarna woda do picia wspomaga działanie układu immunologicznego, wspomagając organizm w walce z wirusami. Kwasy te to żadna nowość. Są znane od wielu tysięcy lat. Już wtedy doceniano ich właściwości przeciwwirusowe i przeciwzapalne. Dzięki nim następuje też wzrost krwinek czerwonych i I tak np. woda w krakowskim kranie ma mineralizację wynoszącą 365 mg/l (w tym 88 mg wapnia i 10 mg magnezu), jest to więc woda z kategorii niskozmineralizowanych [7]. Z kolei woda z kranu do picia w Gdańsku ma mieć mineralizację nawet ok. 500 mg/l (czyli już w kierunku wody średniozmineralizowanej) [8]. XzbDMN. Mam wrażenie, że woda w krajach wysokorozwiniętych jest bardzo niedoceniana. Wysoka dostępność sprawia, że zapominamy, jak jest cenna i ważna dla życia nie tylko ludzi, ale całej Planety. Jej źródła kiedyś się wyczerpią. Specjaliści ostrzegają, że brak dostępności stanie się powodem migracji i wojen. Czy będzie cenniejsza niż złoto? Doceńmy wodę, zanim jej zabraknie! Woda to mój ulubiony napój. Nie kawa, herbata, wino, napoje gazowane, ale woda! Oczywiście nie zawsze tak było. Nie jesteśmy przyzwyczajeni do picia wody, z pewnością nie moje pokolenie urodzone w latach 80-tych. W moim domu raczej piło się herbatę i kawę, a w świąteczne dni kompoty, soki i napoje gazowane. Po wodę wpadało się jedynie podczas zabaw na podwórku. Szklanka, zimnej prosto z kranu trafiała duszkiem do żołądka. To oczywiście ta bardziej ekskluzywna wersja, bo częściej piliśmy wodę prosto ze szlauchu ogrodowego, po czym wracaliśmy do szaleńczej zabawy. Niestety nie wiele pamiętam z czasów własnego ujęcia wody, czyli studni. Przebłyskują jedynie wspomnienia wyciąganych wiader, ale taką wodą poiło się raczej bydło, chociaż… u moich dziadków ten sposób pozyskiwania nadal funkcjonuje i woda trafia również do kuchni… Ciekawa jestem jak smakuje taka woda prosto z ziemi. Muszę kiedyś spróbować. Jak nauczyć się pić wodę? Wiele osób nie potrafi pić wody, twierdząc, że im nie smakuje. A jeśli już, to tylko gazowana. Hmmm w sumie wcale mnie to nie dziwi, ale dlaczego tak jest? Czy to nie jest nasze rozbestwienie? Sama nauczyłam się pić wodę zaraz po studiach. Tak, nauczyłam. Postanowiłam, że dla zdrowia będę wypijała codziennie zalecane 1,5 litra niegazowanej wody. I tak siedząc przy biurku w mojej pierwszej „prawdziwej” pracy popijałam łyk po łyku. Z czasem organizm sam domagał się płynów. Docenienie jej smaku i wartości przyszło razem z odczuwanym pragnieniem. Moim ulubionym rodzajem wody jest…ciepła. Uwielbiam ciepłą wodę. Taką prosto z czajnika. Wynika to zapewne z faktu, że generalnie wolę ciepłe, rozgrzewające potrawy. Woda gazowana również jest smaczna, ale ta rozpycha żołądek i zwiększa łaknienie, dlatego piję ją okazjonalnie. Ułatwieniem, w nauce picia wody, jest nadanie jej smaku. Można dodać np. plasterek cytrusa: cytryny, mandarynki, grejpfruta, limonki, pomarańczy oraz gałązkę ziół: mięty, rozmarynu, tymianku. Można również dodać plasterki imbiru oraz świeżej kurkumy. Polecam również wypróbować naturalne olejki cytrusowe. Najprościej jest przygotować dzbanek/karafkę i postawić go w miejscu, gdzie najwięcej przebywamy np. na biurku lub stole. Dzięki temu mamy kontrolę nad ilością. Jeśli tak jak ja lubisz wodę ciepłą można użyć termosu. W okresie zimowym świetnie sprawdzi się również do naparów. Polecam termos w kształcie dzbanka, o pojemności 1 l. Ten termos potrafi zatrzymać ciepło nawet przez 2 doby, a przy tym ma piękny design: Jeśli dużo czasu spędzasz na zewnątrz np. w samochodzie przyda Ci się wielorazowa butelka na wodę. Dostosuj pojemność do swoich potrzeb. Ja ma dwa rodzaje. Jedną dużą (1l) oraz małą (0,5l). Na spacer zabieram małą, a w podróż dużą. Dzięki temu unikam kupowania wody w plastiku. Jaką wodę wybrać na co dzień? Zdarza mi się pić wodę prosto z kranu. W Warszawie mamy wodę dobrej jakości więc spokojnie można ją spożywać. Jest to jednak woda twarda. Dlatego na co dzień ją filtrujemy (filtr węglowy) i w ten sposób pozbywamy się nadmiaru kamienia. Twardość wody można sprawdzić przy pomocy miernika TDS (do kupienia przez internet). Jakość wody kranowej można sprawdzić w miejskich/gminnych wodociągach. Tu na przykład jest strona warszawskich wodociągów: Do filtrowania używamy dzbanku marki Brita. Kupiliśmy go już bardzo dawno więc nie wiem, czy w sprzedaży jest jeszcze ten sam model. Więcej na ten temat dzbanków z filtrem tu: Ze względu na ekologię bardzo rzadko pijemy wodę butelkowaną. Ilość wyprodukowanego plastiku przeraża, dlatego staramy się unikać takich rozwiązań. Natomiast zdarza nam się kupować wody lecznicze w 5 litrowych opakowaniach. Raz na jakiś czas stosujemy kurację, by uzupełnić minerały. Wodę leczniczą należy wybrać pod kątem swoich potrzeb. Zazwyczaj stosuję wodę Zuber, ponieważ zawiera dobrze przyswajalny wapń. Więcej informacji na temat wody Zuber: Wodę leczniczą można zakupić przez internet. Ja zazwyczaj kupuję na Allegro. Osobom, którym trudno jest żyć bez wody gazowanej polecam zaopatrzyć się w saturator. Koszt jest niewielki, a w znacznym stopniu można ograniczyć ilość plastiku ( Fajnym rozwiązaniem są również baterie kuchenne z wbudowanym filtrem oraz baterie kuchenne z wbudowanym saturatorem. Nie polecam wody w plastikowych butelkach nie tylko przez wzgląd na zaśmiecanie Planety ale również fakt, że szkodliwe substancje znajdujące się w plastiku przedostają się do wody. Plastik przewodzi zapachy więc jeśli butelka długo stoi w nieodpowiednim miejscu może pachnieć otoczeniem. Smak wody Smak wody zależy od kilku czynników: – związków chemicznych np. za smak słony odpowiada chlorek sodu, za gorzki siarczan magnezu i sodu, smak słodki powstaje dzięki związkom organicznym tzw. substancjom humusowym, a kwaśny wytwarzają kwasy mineralne, – pH, którego zakres zgodnie z polskimi normami jest 6,5-9,5. 9,5 – 8 pH – smak mdły, czasem wręcz mydlany (woda alkaliczna) 7,5 i mniej – smak orzeźwiający Smak wody zmienia się po podgrzaniu i przy przechowywaniu w zbyt wysokiej temperaturze np. w zamkniętym samochodzie podczas upalnego lata. Woda podobnie jak wino posiada określone nuty smakowe np. owocowe, grzybowe, morskie, metaliczne, kredowe lub ozonowe. Woda jak wino Hydrosommelierzy radzą, by wodę gazowaną podawać do potraw ciężkich, natomiast niegazowaną do lżejszych. Woda do posiłku nie powinna mieć żadnych dodatków tj. lód lub cytryna, natomiast powinna być chłodna (12-16 stopni). Podajemy ją w szerokiej szklance lub kieliszku. Według Towarzystwa Fine Waters najlepsza woda świata pochodzi z gór lodowych w okolicach bieguna. Ponieważ prawie całkowicie pozbawiana jest minerałów, jej smak jest świeży, lekki i nieco słodki. Woda Svalbardi jest również najdroższą wodą świata. Jej cena to 320 zł za 750 ml. Wysoko cenionymi wodami są także: – Icelandic Glacial ze islandzkiego źródła znajdującego się w rezerwacie Olfus. Uważana jest za jedną z najczystszych wód na świecie. – Voss pochodzi z norweskiego lodowca. Jest nisko zmineralizowana, co powoduje delikatny, nieco kwaskowy smak. – Fiji pochodzi z wysp Fiji i czerpana jest ze źródła oddalonego 3 tys. kilometrów od cywilizacji. Dzięki obecności krzemionki, magnezu i wapnia jest miękka w smaku. W Polce także posiadamy wysokiej jakości wody mineralne. Zostały zebrane i opisane w Małopolskiej Karcie Wód Mineralnych. Ciekawa jestem czy Twoje podniebienie jest w stanie wyczuć różnicę. Ja zaopatrzyłam się w skromny zestaw i będę testować. Herbata jest napojem znanym od dawna i używanym w celach kulinarnych, leczniczych, jak i kosmetycznych. Zwłaszcza zielona herbata posiada zdrowotne właściwości, które są coraz bardziej cenione wśród ludzi na całym świecie. Z racji tych cennych właściwości zielona herbata jest składnikiem wielu kosmetyków, w tym również kosmetyków do włosów i odżywek do skóry głowy. Ten wspaniały i zdrowy napój pochodzący z zielonej herbaty jest także każdego dnia pity przez miliony ludzi na świecie w celach leczniczych. Płukanka z herbaty w połączeniu z innymi roślinami Zielona herbata jest bardzo dobrym produktem, który można zastosować do płukania włosów po umyciu ich szamponem i spłukaniu wodą. Wystarczy tylko zaparzyć parę saszetek herbaty i wywarem namaścić głowę wcierając napar w skórę głowy i we włosy. Trzeba jednak pamiętać, że napar z zielonej herbaty może lekko rozjaśniać włosy. Zieloną herbatę można stosować też jako jeden ze składników płukanki i wtedy płukanka będzie jeszcze bardziej intensywna i jeszcze bardziej korzystna dla włosów i skóry głowy, przy czym nie będzie rozjaśniać włosów, a tylko je lekko przyciemnić. Płukanka taka będzie składała się z zaparzonej zielonej lub ciemnej herbaty, z zaparzonej kawy oraz zaparzonej pokrzywy, skrzypu polnego i szałwii. Płukanka taka jest wspaniałym wzmacniaczem włosów, bo działa dodatnio na cebulki włosowe, dodaje włosom gęstości, blasku i sprawia, że prześwitująca łysina zarasta nowymi włosami. Płukankę taką trzeba stosować po każdym umyciu włosów szamponem i dokładnym spłukaniu letnią wodą. Jest to również napar, którym można przemywać skórę twarzy i szyi. Z samej zielonej herbaty jak i z połączenia jej na przykład ze skrzypem polnym lub szałwią można sporządzić wcierkę do włosów i stosować ją tak często, jak chcemy. Lecz należy liczyć się z efektem rozjaśniania włosów. Wcierka taka pomaga w ukrwawieniu skóry głowy i tym samym jest skutecznym sposobem walki z wypadającymi włosami. Wpływ zielonej herbaty na włosy i skórę głowy Zielona herbata jest bogatym źródłem witaminy C i E, które stymulują porost włosów. Jet ona również bogatym źródłem polifenoli. Polifenole są to organiczne związki chemiczne występujące naturalnie w roślinach. Wykazują one działanie antynowotworowe i zapobiegające powstawaniu chorób układu krwionośnego. Oprócz zielonej herbaty dostarczycielami polifenolu są winogrona, jagody, kakao, orzechy, chmiel, oliwa z oliwek i skórki niektórych owoców. Zielona herbata zawiera również silne przeciwutleniacze zapobiegające łysieniu i posiadające właściwości przeciwzapalne. Stymulacji włosów sprzyja też zawarty w zielonej herbacie antyoksydant. Natomiast mieszcząca się w niej witamina B5 ma działanie regenerujące i nawilżające poprzez co uzdrawia skórę głowy, wzmacnia cebulki włosowe i zapobiega rozdwajaniu się końcówek herbata służy również do przyrządzania zdrowego napoju o licznych właściwościach zdrowotnych. Napój taki dodaje energii i uspakaja, jak i działa na organizm odmładzająco. Dlatego warto na co dzień pamiętać o zielonej herbacie. Specyficzny smak zielonej herbaty można zniwelować dodatkami np. sokiem lub ziołami. Dziennie człowiek powinien spożywać ok. 2 litrów płynów, by zachować odpowiednią równowagę gospodarki wodnej w organizmie. Choć często o tym zapominamy, to bywa również tak, że pijemy o wiele więcej, gdy jakiś napój wyjątkowo nam smakuje (np. cola). Prawda jest jednak brutalna i jasno wskazuje, że nie do końca tędy droga, gdyż najlepiej zapotrzebowaniu naszego ciała są w stanie sprostać woda i soki owocowe. Latem cała sprawa staje na jeszcze większym ostrzu noża, gdyż uzupełnianie płynów w upalny dzień staje się wręcz priorytetem. Nie trzeba tego jednak robić z pomocą plastikowej butelki, czy zwykłej szklanki. Gaszenie pragnienia może być zarówno przyjemnością dla ciała, jak i okazją do skorzystania z ciekawych gadżetów do picia. O czym tu mowa? Przekonajmy się! Słoik do picia ze słomką Niektóre gadżety stają się na tyle modne, że można spotkać ich przeróżne wersje kolorystyczne, pojemnościowe oraz wzornicze, przez długi czas i w każdym z supermarketów. Ich masowa produkcja odbija się często na jakości, ale w przypadku słoików do picia ze słomką są to znikome niuanse. Oto naczynie – z uchem lub bez – w kształcie słoika liczącego sobie ok. 500-600 ml (najczęściej, choć większe i mniejsze warianty tego gadżetu również można spotkać). Tradycyjnie również górna jego część zakończona jest gwintem na który nakręcono ozdobną zakrętkę. Na samym jej środku znajduje się okrągły otwór, przez który przebiega zaś słomka mająca silikonowy pierścień (znajduje się on kilka centymetrów od zakończenia i ma zapobiegać przypadkowemu wypadnięciu słomki). Taki produkt na pewno będzie się wyróżniał w każdej kuchni, a i goście, którzy zostaną ugoszczeni w tak tradycyjnie-nietuzinkowym stylu, powinni być zadowoleni, np. podczas wspólnego odpoczynku na przydomowym ogrodzie. Kubek metalowy w dwóch wersjach Kubki metalowe to dla nas nic nowego, gdyż na co dzień używamy ich w swojej kuchni, między innymi do przyrządzania sosów, czy podgrzewania małych ilości mleka do płatków kukurydzianych, które wielu Polaków je na śniadanie. Są jednak osoby, które z takich kubków piją każdego dnia swoje ulubione napoje. Najbardziej przydatne okazują się jednak w podróży, gdy nie chcemy narażać się na to, że szklanki mogły by się stłuc. Idealnie odpowiadają również potrzebom tych, którzy spędzają urlop pod namiotem, organizują rodzinny biwak oraz udają się na długie piesze wycieczki. Jak wiadomo wyprawa w góry wiąże się nie tylko z zabraniem dobrego obuwia, ale również całej masy innych rzeczy, dlatego często kilka metalowych kubków w plecaku mogłoby zajmować zbyt dużo miejsca. Na to jednak także jest sposób, gdyż na naszym rynku funkcjonują metalowe kubki z uchem, które zastąpiono karabińczykiem. Dzięki niemu każdy z nas może bez problemu przypiąć go do zewnętrznych elementów swojego plecaka i zaoszczędzić trochę miejsca szklankaOstatnim punktem na naszej liście gadżetów do picia może być produkt, który tak naprawdę jest szklanką. Co w tym niezwykłego? Ano elementy dodatkowe, które producent zdecydował się dodać do tej części produkowanego przez siebie asortymentu. Po pierwsze mniej więcej połowa szklanki – patrząc od jej spodu – ma ścianki pokryte dodatkowo silikonową nakładką poprawiającą pewność chwytu. Po drugie górna część zamknięta jest przez wieczko (również wykonane z silikonu oraz z opcją otwarcia). Po trzecie mamy tu słomkę, która przechodzi przez wieczko, a wszystko to w przepięknych, żywych, optymistycznych barwach – czysta radość z gaszenia pragnienia. Dziękujemy sklepowi za współpracę merytoryczną. „Średnio intensywny aromat z wyraźną, acz nienachalną nutą jodu. Usta lekkie, miękkie i potoczyste, gładkie, lekko kwasowe, złożone: sól, cytrusy, zielone orzechy laskowe”. Brzmi jak opis wina, ale podobnie wyszukane charakterystyki tworzy się też dla… zwykłej wody Specjaliści podkreślają przede wszystkim zdrowotne właściwości wody oraz ostrzegają przed odwodnieniem. Tymczasem woda, podobnie jak wino, coraz częściej oceniana jest pod kątem smaku oraz dopasowania do konkretnych potraw. I to nie tylko w najdroższych zagranicznych restauracjach, gdzie klienci do posiłku mogą wybierać wodę z kart wód, ale i w wielu miejscach w Polsce. Skąd ta nuta Smak wody zależy przede wszystkim od zawartych w niej związków chemicznych. Za smak słony odpowiada chlorek sodu, za gorzki – siarczany magnezu i sodu. Słodki nadają naturalne związki organiczne (czyli tzw. substancje humusowe), a kwaśny – kwasy mineralne. O smaku wody decyduje także jej odczyn pH, którego zakres może być dość szeroki, bo zgodnie z polskimi normami od 6,5 do 9,5 pH. I tak np. woda o odczynie 8 pH ma smak mdły, a przy jeszcze wyższym – odczuwamy ją jako nieco mydlaną. Z kolei niskie pH, czyli poniżej 7,5, nadaje wodzie smak orzeźwiający. Temu wrażeniu sprzyja też schłodzenie oraz nasycenie dwutlenkiem węgla. – Woda nie służy wyłącznie gaszeniu pragnienia, jest też dobierana do potraw i wina ze względu na jej walory smakowe. Nie powinna jednak zmieniać ich smaku, ale być w tle, dając odczucie odświeżenia – mówi Piotr Kamecki, prezydent Stowarzyszenia Sommelierów Polskich. Jak radzą hydrosommelierzy, czyli specjaliści od doboru konkretnego rodzaju wody do posiłku, aby woda nie zaburzała jego smaku, lecz odpowiednio go wydobywała, należy stosować się do kilku zasad. – Wodę gazowaną pijemy podczas spożywania potraw ciężkich, mięsnych, takich jak stek w mięsnym sosie. Gdy popijemy go wodą niegazowaną, stanie się mdły – mówi Piotr Kamecki. – Gazowana woda nie nadaje się za to do potraw intensywnie rybnych, takich jak raki, świeże owoce morza czy ryby wędzone. Za bardzo wzmacnia ich smak. Do takich potraw pasuje woda niegazowana – dodaje. Jakie są inne zasady? – Wodę podajemy bez żadnych dodatków. Nasz zwyczaj podawania jej z lodem i cytryną jest dziwny, bo one całkowicie zmieniają jej smak i zaburzają smak potrawy. Woda powinna być chłodna (12-16 stopni C), podana w szerokiej szklance lub kieliszku, tak by wlewała się do ust szerokim strumieniem i rozlewała na całym języku. Wówczas daje uczucie odświeżenia. Trzeba też zadbać, by szklanka była świeżo umyta, bez obcych zapachów czy detergentu – mówi sommelier. – Ważny jest też sposób przechowywania wody. Najlepiej robić to w szklanych butelkach, ponieważ plastik przewodzi zapachy – gdy magazynujemy wodę przez długi czas, np. w zatęchłej piwnicy, pijąc ją później, możemy czuć, że woda przeszła tym zapachem. Nie można też przechowywać jej w zbyt wysokiej temperaturze. Gdy zostawimy wodę w zamkniętym samochodzie na słońcu, a potem otworzymy i się jej napijemy, to nawet po ponownym schłodzeniu jej smak się zmieni i straci ona odświeżające, ożywcze walory – tłumaczy. I dodaje, że najlepiej jest kupować wodę butelkowaną u źródła: – Przesyłanie jej rurami i butelkowanie wiele kilometrów dalej może zmieniać pierwotny smak i aromat wody ze względu na wpływ związków chemicznych pochodzących z rur. Woda dla wybrednych Do tych zasad stosują się doradcy w wykwintnych restauracjach na całym świecie, w których woda potrafi kosztować krocie. Najdroższa woda świata, czyli Svalbardi (320 zł za butelkę 750 ml), uznawana przez Towarzystwo Fine Waters także za najlepszą, pochodzi z Dalekiej Północy, z gór lodowych w okolicach bieguna. Jest prawie całkowicie pozbawiona minerałów, dzięki czemu charakteryzuje ją świeży, lekki i nieco słodkawy smak. Inna słynna woda – Icelandic Glacial – pochodzi z chronionego źródła Ölfus bijącego na terenie islandzkiego rezerwatu. To jedna z najczystszych wód na świecie – zawartość azotanów jest w niej bliska zeru. Wykorzystywana jest nie tylko do picia, ale również do produkcji rozjaśniającej linii kosmetyków DiorSnow. Równie czysta jest woda Voss, pochodząca z norweskiego lodowca. Należy do wód artezyjskich, czyli takich, które pod wpływem ciśnienia hydrostatycznego wypływają na powierzchnię ziemi, skąd można je bezpośrednio czerpać. Pod ziemią znajdują się w szczelnych skalnych zbiornikach zamkniętych nieprzepuszczalnym stropem, co zapewnia im legendarną wręcz czystość. Woda Voss charakteryzuje się niską mineralizacją, więc jest delikatna w smaku. Ma wyraźne kwasowe nuty i polecana jest szczególnie do szparagów. Najczystsze wody to domena nie tylko Dalekiej Północy. Jedna z nich pochodzi z wyspy Fiji leżącej na Pacyfiku i jest szczególnie ceniona w USA. Woda Fiji również czerpana jest ze źródła artezyjskiego – położonego na skraju lasu deszczowego, w dolinie oddalonej o 3 tys. km od cywilizacji. Zawiera krzemionkę, magnez i wapień, co sprawia, że jest miękka w smaku. W sztuce pairingu, czyli w doborze do różnych dań i win odpowiedniej wody w zależności od jej walorów smakowych, mogą się ćwiczyć również bywalcy polskich restauracji i hoteli. A to za sprawą pierwszej w naszym kraju karty wód – Małopolskiej Karty Wód Mineralnych, którą w ramach promocji regionu opracowali hydrosommelierzy wraz z Żółtym Przewodnikiem „Gault & Millau” Polska. Jak opisać ten smak Każda z 20 wód wymienionych w karcie ma specyficzną charakterystykę, podobną do tych, którymi opisuje się wina. Wymienia się w niej wyczuwalne nuty i aromaty owocowe, orzechowe, grzybowe, morskie (np. wodorostów), metaliczne, kruszonego żwiru czy wapiennej skały. I mniej zaskakujące – kredowe, ozonowe, jodowe. Jak wyglądają opisy? „Aromat wapna, kredy i kwiatów. Usta lekkie, o delikatnej kwasowości oraz goryczce i ciekawej strukturze – sprawiają wrażenie, jakby ta woda była emulsją, a nie jednorodnym płynem. Rekomendowana do tłustych, duszonych i smażonych dań mięsnych oraz aromatycznych win białych i różowych” – to o wodzie Cechini Muszyna, niskonasyconej, częściowo odgazowanej. „Lekko kredowy, stonowany aromat. Usta lekkie i neutralne smakowo. Delikatnie gorzkawy finisz z oryginalną nutą grzybów. Sprawdzi się w połączeniach z owocami morza, pastami z sosami na bazie oliwy lub białego wina, a także młodymi winami białymi i musującymi” – to z kolei walory niegazowanej Gorczańskiej Krynicy. – Polskie wody całkowicie dorównują superdrogim zagranicznym, a często nawet je przewyższają w światowych rankingach. Wystarczy stosować się do podstawowych zasad ich przechowywania i podawania, by w pełni korzystać z ich smakowych walorów – podkreśla Piotr Kamecki. Kwaśny odcień błękitu Jak wynika z badań, jesteśmy w stanie wyczuć smak wody nawet wówczas, gdy jest ona pozbawiona bogactwa minerałów. Dotychczas wiadomo było, że nasze kubki smakowe wyczuwają pięć podstawowych smaków: słony, kwaśny, słodki, gorzki i umami (smak glutaminianu sodu). A co z czystą wodą? Z eksperymentów dr. Yukiego Oki, neurobiologa z Kalifornijskiego Instytutu Technologii w Pasadenie, można wyciągnąć wniosek, że to receptory odpowiedzialne za odczuwanie smaku kwaśnego są wrażliwe na rozpoznawanie wody. Naukowiec przeprowadził badanie na genetycznie zmodyfikowanych grupach myszy, które pozbawiono receptorów odpowiadających za poszczególne smaki. Następnie grupom myszy, z których każda nie odczuwała jednego ze smaków, podali do picia wodę lub bezsmakowy syntetyczny olej silikonowy. Okazało się, że gryzonie pozbawione kwaśnych receptorów na językach myliły się i nie zawsze wybierały wodę. Sugeruje to, że właśnie receptory kwaśnego smaku pomagają odróżnić wodę od innych płynów. Aby potwierdzić wyniki badania, dr Oka przeprowadził kolejny eksperyment. W DNA komórek nerwowych w „kwaśnych” kubkach smakowych myszy wbudował światłoczułe białko. Pozwoliło to na sterowanie neuronami za pomocą światła. Niebieskie włączało receptor kwaśnego smaku. Przyzwyczajone do picia wody gryzonie za którymś razem w poidle zamiast wody zobaczyły niebieskie światło. Niezrażone zaczęły je chłeptać. Gdy w poidle zaświeciło światło w innym kolorze, myszy nie były nim zainteresowane. Czy u ludzi te same receptory odpowiadają za rozpoznawanie wody? Choć nie ma na to dowodów, wydaje się, że tak właśnie jest. Uczucie pragnienia pojawia się w ustach, gdy w wyniku niewystarczającego nawodnienia zmniejsza się wydzielanie śliny. A ta ma kwaskowy smak. Dlatego naukowcy przypuszczają, że gdy środowisko w ustach staje się zasadowe, to kwaśne receptory stają się wrażliwe na wodę. Najgorsza woda świata Prawdopodobnie najpaskudniejsza w smaku woda na świecie jest też najstarsza – liczy 2,6 mld lat. I znajduje się 3 km pod powierzchnią ziemi. Wodę odkryła prof. Barbara Sherwood Lollar z Uniwersytetu Toronto w kanadyjskiej kopalni Timmins, gdzie wydobywa się srebro, cynk i miedź. Prastara woda jest przede wszystkim potwornie słona – zawdzięcza to miliardom lat reakcji z pobliskimi skałami. Jest też bardziej lepka niż woda z kranu i w konsystencji przypomina syrop klonowy. Najpierw przejrzysta, w kontakcie z tlenem nabiera rdzawej barwy z powodu zawartych w niej minerałów – głównie żelaza. Jeśli zależy nam na skutecznej i zdrowej pielęgnacji twarzy, powinniśmy sięgać przede wszystkim po dermokosmetyki. Udowodniono, że produkty zawierające substancje aktywne biologicznie radzą sobie dużo lepiej, niż tradycyjne kosmetyki. Marką, która zaskoczy nas bogactwem naturalnym składników w swoich produktach, jest Sensum Mare. To polska firma działająca na rynku od 2017 roku. Staranna selekcja surowców i niezwykle bogate receptury wyniosą nasz codzienny rytuał pielęgnacyjny na zdecydowanie wyższy poziom. Sensum Mare i rewitalizujący potencjał alg Marka słynie między innymi z łączenia w swoich produktach mocy różnego rodzaju alg z wodą z lodowca. W składzie kosmetyków pojawiają się takie „cuda” prosto z mórz i oceanów, jak ekstrakt z algi czerwonej i brunatnej, algi perłowe, ekstrakt z alg południowoamerykańskich, morszczyn, nori, enteromorpha czy wakame. Co stoi za tymi egzotycznie brzmiącymi nazwami? Siła nawilżenia i potęga rewitalizacyjna! Algi świetnie wygładzają skórę, nie przynosząc przy tym niepożądanych skutków ubocznych. Kombinacja bogate w sole mineralne, aminokwasy czy cukry to odmładzający zastrzyk dla naszej twarzy i przy okazji przyjemne ukojenie podrażnień. Szczególnym rodzajem alg, który znajdziemy w kosmetykach Sensum Mare, jest zielony kawior. Swoją nazwę zawdzięcza on charakterystycznej budowie z niewielkich kuleczek w kolorze zielonym. Składniki z najdalszych zakątków świata. Woda lodowcowa od Sensum Mare Kolejnym intrygującym składnikiem kosmetyków Sensum Mare jest woda lodowcowa, dla której naturalnym źródłem jest topniejący lodowiec. Jak pozyskuje się tę niezwykłą ciecz? Fragmenty lodowca zbierane są bezpośrednio przy wodospadzie, zanim wyleje się on do oceanu. Miejsce to dostępne jest wyłącznie drogą morską. Dużym atutem takiej wody jest znaczne oddalenie bloków lodu od ludzkiej cywilizacji, dzięki czemu woda lodowcowa nie ma styczności z ludzkimi zanieczyszczeniami. Jej największe moce, to nawilżenie i oczyszczenie. Kosmetyki z takim składnikiem stworzono specjalnie z myślą o cerze suchej i bardzo suchej. Marka Sensum Mare ma w swojej ofercie takie produkty, jak kremy przeciwzmarszczkowe, maski regenerujące, emulsje do demakijażu, peelingi enzymatyczne, toniki czy żele do mycia twarzy. Serum przeciwzmarszczkowe od Sensum Mare Jednym z kosmetyków, w którego składzie znajdziemy kombinację alg i wody z lodowca, jest skoncentrowane serum do twarzy Algorich. Produkt zawiera aż 24 składniki aktywne, które skutecznie eliminują zmarszczki i pomagają w walce z oznakami starzenia. Serum posiada również niskocząsteczkowy kwas hialuronowy o działaniu liftingującym. Dzięki niemu skóra naszej twarzy odzyska jędrność i będzie wyglądała młodziej. Algi, to nie jedyne składniki pochodzenia oceanicznego, które znajdziemy w kosmetykach Sensum Mare. Serum Algorich zostało również wzbogacone o wyciąg z pereł, który powstrzymuje wysychanie bariery naskórka. Do tego masło shea, które tworzy delikatny film ochronny oraz kojąca alantoina i pantenol, które świetnie poradzą sobie z nieprzyjemnym zaczerwienieniem skóry.

woda z lodowca do picia